Spanje – Zwitserland
In group H zijn ook Spanje en Zwitersland begonnen aan hun WK. Met ook nog Chili en Honduras in de groep zou het voor Spanje normaal gezien geen probleem mogen zijn om zich voor de volgende ronde te kwalificeren. Al zit de Europese kampioen na deze match al in moeilijke papieren.
Het was al snel duidelijk dat er éénrichtingsvoetbal gespeeld zou worden. De Spanjaarden drukten de Zwitsers van bij het begin op hun eigen helft. Met snelle pasing kwam de Zwiterse verdediging al snel onder druk. Na 10 minuten dribbelde Villa zich voorbij Lichtsteiner, maar de bal ketste te ver van de zijn voet om nog voor een grote dreiging te zorgen.
Spanje kon dan lang geen grote kansen meer creëren. Ze tikten de bal goed rond, maar in de zone van de waarheid liep het altijd weer mis. Die beslissende laatste goeie pas was altijd net niet goed genoeg.
Na 23 minuten kregen we wel een grote kans. Iniesta met een pas door de verdediging naar Piqué. Die kapte zijn man makkelijk uit, maar de Zwitserse keeper, Bernaglio, komt goed uit en kan het schot afblokken.
Spanje krijgt nog enkele kansen met onder andere Iniesta, die goed wordt gelanceerd, maar Grichting trekt hem professioneel voor de 16 neer, wat hem een gele kaart oplevert. Ook een kansje van Villa, maar die kan zijn schot niet kadreren. Zwitserland stelde daar niets tegenover. Enkel een flauwe vrijtrap die Casillas gemakkelijk kan pakken.
De 2de helft is nog maar pas begonnen en Spanje krijgt al meteen het deksel op de neus. Nkufo krijgt de bal goed doorgespeeld en kan richting Casillas trekken. Die komt goed uit en lanceert Nkufo in de lucht. De bal valt via een vallende Nkufo bij Fernandes die alleen maar moet binnentikken. Achteraf gezien in de herhaling was mooi te zien dat dit eigenlijk een buitenspelgoal is, maar enorm moeilijk te zien in de scrimmage.
Del Bosque moet dan ingrijpen en zet er een extra aanvaller in. Torres komt Busquets vervangen en Navas komt in voor Silva. Dit resulteert in een nog grotere druk en meer kansen voor Spanje. De grootste kans is voor Xabi Alonso. Een corner wordt rechtstreeks naar Xabi Alonso gespeeld die van net voor de 16 de bal in 1 tijd op doel trapt. Hij ziet de Jabulani op de deklat uiteen spatten.
De net ingevallen Jesus Navas kan telkens via de rechterflank voor heel wat dreiging zorgen, maar het is een net niet verhaal voor Spanje. De Zwitsers zetten een betonnen blok waar de Spanjaarden toch wat moeite mee hebben. Vaak staat Zwitersland met 10 man achter de bal waardoor erdoor komen er niet gemakkelijk op wordt.
Bijna krijgt Spanje ook nog een 2de om de oren. Derdiyok slalomt zicht door de Spaanse verdediging en besluit zijn run tegen de paal.
De eerste grote verrassing van tornooi is een feit. De Spanjaarden voetbalden uiteindelijk vrij goed, hadden veel kansen, maar als je die niet afmaakt kan je ook niet winnen. De volgende match tegen Honduras moet gewonnen worden om hun kansen op de volgende ronde gaaf te houden.
Voetbal is hard, het is niet altijd de beste die met de 3 punten gaat lopen, dat hebben we vanavond wederom gezien.
Nederland – Japan
Na de fletse prestatie van de Nederlanders tegen Denemarken kon het zich al verzekeren van de volgende ronde door te winnen van Japan. Van Marwijk gaf de indruk niet te twijfelen over de positie van Rafael Van der Vaart in zijn basiselftal na de goeie invalbeurt van Eljero Elia in de eerste wedstrijd.
Postbodevoetbal
Alweer was het Oranje die de bal monopoliseerde en de Japanners lieten lopen. Maar na de eerste tien minuten was het al een heel stuk minder. Het rondtikken van de bal veranderde in postbodevoetbal. (Even kort uitgelegd: Een speler loopt met de bal aan de voet tot bij zijn ploegmaat en dropt de bal daar af in plaats van de bal gewoon te passen). Steeds meer werd er geopteerd voor de lange bal op de kleine Sneijder.
De enige lichtpunten in de eerste helft vond ik dan ook de balvastheid bij momenten van Van Persie en de eindeloze inzet van Dirk Kuyt. De Japanners wisten natuurlijk waar het moest pressen om de toevoer naar de aanvallende driehoek af te sluiten, bij Mark Van Bommel. Die kwam door het goede stoorwerk maar weinig bij de bal en dus moesten de acties over de 'verzwakte' flanken gebeuren bij Nederland.
Waarom verzwakt? Wel, aan de linkerkant heb je in de eerste plaats niet echt een flank. De omstreden Van der Vaart kwam veel te veel in de zone van Sneijder terecht en bleef daar ook rondzwerven. Aan de rechterkant heb je wel Kuyt die goed tegen zijn lijn blijft plakken, maar daar is er dan nog geen optimale samenwerking tussen hem en Van der Wiel.
De oplossing
Nu beeld ik me even in dat ik, in plaats van Van Marwijk, daar langs de lijn sta in Durban. Hoe zou ik het aanpakken?
Wel, allereerst zou ik opteren voor een andere aanvalsdriehoek. Op links Van Persie, op rechts Kuyt en in de punt Huntelaar. Op de nummer 10 zou ik vervolgens Van der Vaart plaatsen. En Sneijder plaats ik naast Van Bommel op de plaats van Nigel De Jong.
Even verduidelijken: Sneijder wordt naast Van Bommel de infiltrerende middenvelder, die zorgt voor paniek bij de tegenstander omwille van zijn gevaarlijk afstandsschot. Van Bommel wordt zo in een rol gedwongen als verdedigende middenvelder om de ruimte op te vullen die Sneijder achterlaat.
Van Persie plaats ik linksbuiten, omdat die voor snelheid en gevaarlijke acties kan zorgen op de linkerflank. Ook al merkte ik dat er een goed samenspel mogelijk is tussen Van Bronckhorst en Van Persie.
Zijn plaats in de spits wordt dan overgenomen door Huntelaar. De diepgang van de spits van AC Milan is een grote troef als je met een creatieve speler als Van der Vaart op de nummer 10 speelt.
Zoals het in de vorige wedstrijden van Oranje al duidelijk was, speelt Van der Vaart liever meer naar het centrum toe. Mijn oplossing is dus om hem te laten spelen waar hij zich het meest thuisvoelt. Met zijn goed spelinzicht en uitstekende passing is het de ideale nummer 10 in het Nederlands elftal.
Wat met de sterke Japanners?
Als je een goede Sneijder in je elftal hebt moet je hem laten voetballen. En in beide wedstrijden was het moeilijk om hem te bereiken, daarom de simpele oplossing om hem een rijtje achteruit te schuiven en hem zo meer te laten deelnemen in het spel.
De Japanners op hun beurt speelden ook een zeer degelijke wedstrijd, bijna ieder moment werd er stevig doorgedrukt tot op de centrale uitvoetballende verdedigers. Maar toch heb ik een beetje de indruk dat alles rond Honda draait en er verder niet te veel aanvallende kwaliteit aanwezig is. Behalve dan Tulio die altijd gevaarlijk is op stilstaande fases.
Conclusie
Het ziet ernaar uit dat de Nederlanders voorlopig het op z'n Duits doet. Weinig mooi voetbal maar toch wel resultaat. De Japanners daarentegen, die een stevige indruk nalieten na de partij tegen Kameroen, acht ik niet sterk genoeg om door te stoten naar de volgende speelronde.
Geschreven door Pieter-Jan Claeysens
WK2010 – De openingswedstrijd
Even voorstellen
Eerst wil ik mezelf even voorstellen. Ik ben Pieter-Jan, 19 jaar en een echt voetbaldier. Ik volg STVV al ruim 9 jaar elke week op de voet en ben ook nog actief als jeugdscout bij SW Harelbeke. Mijn favoriet op dit WK is Nederland, omdat het fris aanvallend voetbal brengt en omdat ik hou van spelers zoals De Jong, Van der Vaart, ... Oja, twitter heb ik ook: http://www.twitter.com/PieterxJan. Maar nu is het tijd voor mijn kijk op de openingswedstrijd van dit Wereldkampioenschap!
Zuid-Afrika – Mexico
De wedstrijd startte zoals verwacht zeer vervelend met het getoeter van die vuvuzela. Mexico ging zeer fel van start maar liet het daarna wat afweten. Het spel viel iedere keer stil toen de spelverdelers, Torrado of Marquez de bal kregen. Het jonge spitsenduo heeft voor mijn part nog iets te weinig ervaring op het hoogste niveau om hun klasse te etaleren.
Bafana bafana
Aan de andere kant moest een stevig en enthousiast Zuid-Afrika zeker niet onderdoen voor Mexico, die op voorhand werd omschreven als de favoriet in de openingswedstrijd. De ongeveer 90.000 fans stuwden hun Bafana bafana vooruit. Na wat aftasten in de eerste helft kwamen ze meer gemotiveerd uit de kleedkamer en namen het spel in handen. Het positiespel van de twee vleugelaanvallers was moeilijk te verdedigen voor de Mexicanen.
Doordat Juarez en Salcido constant als linkermiddenvelder gingen fungeren kwam er veel ruimte op de flanken waar spelers als Mphela en Tshabalala veel gebruik van maakte. Maar hun sterkste punt was de counter, of omschakeling zoals Dury het graag hanteert. Er werd weinig tot bijna nooit in meer dan twee tijden getikt wat resulteerde in enkele scherpe counters. Het perfecte voorbeeld hiervan was het openingsdoelpunt. Dikgacoi zette goed druk waardoor de bal, na verschillende tussenstations, in de loop van Tshabalala werd gespeeld. Na een schitterende sprint knalde die de bal staalhard in de rechterbovenhoek.
Die rare nummer 10
In tegenstelling tot wat ik had verwacht veranderde het spelbeeld niet. De Zuid-Afrikanen bleven geconcentreerd en verstandig druk zetten. Mexico moest nu wel iets hoger gaan spelen, maar op het eerste zicht was dit niet succesvol. Guardado, de anders zo geprezen linker vleugelspeler van Deportivo la Coruna, kwam maar niet in het spel en leverde bijna geen enkele goede voorzet.
Maar toen de ontgoochelende Vela het veld moest verlaten voor Blanco kantelde het spel toch wel iets meer naar de kant van Mexico. Hij werd, meer dan Carlos Vela, de man die tussen de lijnen aangespeeld werd. Maar het was toch even schrikken om hem het veld te zien op komen, alsof zijn hoofd via een plank aan zijn rug was vastgemaakt.
Dat belemmerde echter zijn spel niet. De nummer 10 schudde de ene goede pass na de andere uit zijn linker. Dit zorgde voor wat meer openingen op de flanken waardoor de eerder vermelde flankverdedigers nu wel de achterlijn konden bereiken. Dit leverde tien minuten later al meteen resultaat op. Na een rommelige fase op de linkerkant was het Aaron Mokoena die niet uitstapte na een voorzet van Salcido. Het was misschien even schrikken toen de verdedigende middenvelder, Rafa Marquez alleen voor Kuhne opdook, maar die bleef koel en schoot de gelijkmaker enigszins verdiend tegen de netten.
Doelmannen
Aan beide kanten speelden de doelmannen een opmerkelijke rol. De 37-jarige Pérez ging wel zeer makkelijk onder enkele ballen door in de eerste helft. Aan de andere kant werd een doelpunt van Mexico terecht afgekeurd door een grote blunder van de doelman Kuhne. De Zuid-Afrikaan vloog als een gek in het pak tijdens een hoekschop, verkeek zich volledig op de bal, maar plaatste daardoor de jongeling Vela buitenspel. Diezelfde Kuhne zag zich na de rust iets beter keepen. Een onverwacht schot van Giovanni Dos Santos werd vakkundig uit de kruising gezweefd.
Wat me ook sterk opviel was dat het niet Pérez was, maar eerder de Zuid-Afrikaanse doelman die de Zuid-Amerikaanse uittrap hanteerde. In de laatste minuut zette diezelfde keeper Mphela op weg naar de winning goal, maar die kans spatte uiteen op de paal.
Philicious Football photostream
