Fluitje of geen fluitje?
Op de trainerscursus werd er hevig over gediscussieerd. Wat is nu het beste, als trainer met of zonder fluitje werken?
Volgende de lesgever, Filip Reul, was je beter mét. Gastlector Bart Cauberg (U17 Krc Genk) vond het fluitje dan weer „not done” omdat speler je stem moeten herkennen en richtlijnen duidelijk horen.
Ik persoonlijk heb m’n fluitje al 4 jaar in m’n voetbaltas zitten en het is er nooit uit gekomen. Waarom? Om de eenvoudige reden dat ik nooit het gevoel heb gehad van: „Als ik me nu verbaal meer aanwezig kon maken, had ik er meer uitgehaald”. Daarenboven komt het hard, uit de hoogte en ongenuanceerd over. Die ongenuanceerde toon komt niet overeen met de manier waarop ik wil werken, niet met U10 en ook niet met 1e elftallen.
Wat denken jullie ervan? Wie gebruikt het fluitje, wie niet, en waarom?
Stagementor
Afgelopen weken was ik stagementor voor 2 van mijn ex-speelsters. Evy Pollenus en Anne Medats vroegen me of ik hen een beetje wou helpen met hun stage voor de trainerscursus. Natuurlijk wou ik dat doen! Het streelde (uiteraard) ook wel wat mijn ego dat ze mij er voor vroegen.
Over het algemeen genomen deden ze het vrij goed! Als jonge vrouwen is het niet evident om een groep puberale kerels te trainen, maar geen van beide dames lieten over zich heen lopen. De trainingen liepen vrij goed. Ondanks een vrij complexe groep bleven de dames goed in regel met de opleidingsvisie.
Aftrappen.
Uiteraard is die opleidingsvisie niet altijd mijn visie. Zo hoorde ik van de dames dat je tijdens een wedstrijdvorm op training na een doelpunt àltijd opnieuw moet aftrappen. Laat me u 1 zaak vertellen, da’s puur tijdverlies. Bij een correcte aftrap moet iedereen weer op zijn eigen speelhelft plaatsnemen, wat je gemakkelijk 20 seconden kost.
Een doorsnee ploegje in provinciale jeugd heeft 2 trainingen per week, 90min per training, dus 180 min per week. Volgens de opleidingsvisie moet je 3 wedstrijdvormen doen waarbij je de mogelijkheid biedt om vaak te scoren, de groep vaak ‘het doel laat bereiken’ om er voor te zorgen dat ze genoeg ‘fun’ in je training zit. Als we ons dus houden aan bovenstaande regels, kom ik uit op deze rekensom
10 goals per wedstrijdvorm
3 wedstrijvormen per training
2 trainingen per week
=
60 goals per week
à rato van 20 seconden per goal
= 1200 seconden = 20 minuten per week
à rato van 30 weken per seizoen
= 10 uur onophoudend aftrappen!
Je gaat dus, met zo een idioot regeltje, 10% van de tijd die je hebt om te voetballen, om te evolueren, om bij te leren, spenderen aan het wachten op een aftrap. 10 uur(!!) per seizoen hou je je bezig met wachten op alle spelers die zich weer in positie zetten.
Mijn advies: speel wedstrijdvormen zonder aftrap. Scoor je een goal, laat de doelman dan de bal uitwerpen/rollen en begin te voetballen van achteruit in plaats van op de middenlijn. Daar gaan de spelers meer aan hebben denk ik.
Initiator C
Vanaf half september volgde ik bij de koninklijke belgische voetbalbond mijn eerste trainerscursus, initiator C. Op 12 maandagavonden werd ons aangeleerd hoe we moeten lesgeven aan jonge voetballertjes.
Tijdens de eerste lesuren werd er vooral gesproken over didaktiek, over de manier van je boodschap zo efficient mogelijk overbrengen naar je spelersgroep. Een toffe combinatie tussen praktijktrainingen en theoretische gedeeltes zorgde ervoor dat de groep vrij snel weg was met de richtlijnen.
Na het didaktische gedeelte werd er verder gesproken over de basismotorische vaardigheden die vooral op jonge leeftijd aan kinderen aangerijkt moeten worden. Daaruit bleek dat kinderen op jonge leeftijd vooral veel beweging nodig hebben, zodoende op latere leeftijd niet beperkt te worden in hun mogelijkheden.
Het gedeelte opleidingsvisie vond ik persoonlijk het minst aantrekkelijk. Iets wat zeer geanimeerd en leuk kon worden als onderwerp voor discussies bleek uit te draaien op een opsomming van wat kinderen moeten kunnen op welke leeftijd. Ook wordt je een beetje geduwd naar het aanleren van een 433-systeem op latere leeftijd, iets waar ik het helemaal niet mee eens ben.
Als afsluiting van de 12 weken, werd er gesproken over blessurepreventie. Blessurepreventie is en blijft een belangrijk punt in sport dat jammer genoeg amper aandacht krijgt. Zo bleek dat 65% van de spierblessures enkel en alleen te wijten zijn aan verkeerde en onverantwoorde trainingen, en dus te vermijden zijn. Dit gedeelte heeft een interesse bij me opgewerkt dat ik daar dieper op ga ingaan in de komende weken.
Uiteraard hoort er ook een examen bij. Het theoretisch examen bestaat uit een 10-tal vragen gekozen uit een lijst van 50 vragen die je op voorhand krijgt. Voor mij was dat geen enkel probleem, echter achteraf hoorde ik toch van sommige die het daar wel moeilijk mee gehad hadden en met een herexamen zitten.
Naast het theoretisch examen was er ook een praktijk examen. Samen met Jelle Francis kozen we ervoor om ons examen te laten doorgaan op de terreinen van Sporting Aalst, waar we de U15 ter beschikking kregen. Onze training draaide rond het thema 'omschakeling', wat vrij goed lukte. Achteraf werd ons wel 'verweten' dat het te moeilijke materie was, maar zowel Jelle als ik bleven (uiteraard) bij ons standpunt en vonden dat we er goed aan gedaan hadden.
Positieve punten uit de cursus:
- de blessurepreventie-blok
- de discussies met de cursisten onderling
- nieuwe contacten
- didactische tips
- praktijktrainingen
de mindere punten:
- de opleidingsvisie vond ik maar niks
- het praktijk-examen
Over het algemeen vond ik de cursus zeker de moeite waard, maar ergens had ik er nog meer van verwacht. Hopelijk brengt de cursus initator B wel wat ik wou. Aangezien je als trainer nog aan de slag wil gaan na 2011 moet je de cursus sowieso doorlopen, maar ik raad het ook wel aan iedereen aan. Je kan veel leren, enkel en alleen al door in groep na te denken over de materie.
Philicious Football photostream
