Italia – Paraguay
Is dit Italia?
Bij aanvang van de partij was het wat onwennig. Italië zonder Del Piero, Totti, Inzaghi, … Wie is wie, wie kan wat, allemaal open vragen. Vragen die ik ook had van de paraguayanen, altijd een raadsel hoe de zuid-amerikaanse boys het aanpakken tegen de wereldkampioen.
In tegenstelling tot analysten Boskamp en De Bilde vond ik de eerste 20minuten zeer fris en van hoog niveau. Door een snelle balcirculatie en een soms wat agressieve pressing kregen de Italianen het betere van het spel. Het was bij wijlen zelfs on-Italiaans, met de positieve pressing, gebruik makend van voetbalkwaliteiten en weinig show of theater.
Geen kansen
Lippi koos ervoor om Pepe vaak naar rechts te laten uitvallen om daar de ruimte op te zoeken. Die ruimte gebruikte Pepe enkele keren goed maar een verder verloop kwam er niet echt uit. Door het open houden van Pepe kreeg vooral De Rossi in het openingskwartier veel ruimte om te heersen en te verdelen. Ook hier zonder echte kansen.
Evenwicht
Na een goede eerste 20 minuten kwamen de zuid Amerikanen stilaan toch in de wedstrijd. Ze kregen greep op de bal en verplichtte de Italianen om de lange bal te gaan gebruiken door De Rossi en Montolivo volledig lam te leggen. Met aanvallers van het type Marchisio, een technieker en Gillardino, een afwerker, en Iaquinta, een counterspits, geeft dat maar weinig goeds. Zo verwaterde het spel helemaal en ging men over naar een spelletje potteke-stamp.
Hoewel alles er naar uitkeek dat we met de brilscore de rust in zouden gaan, dacht Paraquay daar even anders over. Torres schilderde een vrije trap perfect richting Alcaraz. Die troefde de zwak verdedigende De Rossi en Cannavarro af en werkte prima af met het hoofd. Niet geheel verdiend maar dat zal de ex-Club speler een zorg wezen!
De wissel
Na een slap begin van de 2e helft grijpt Lippi tactisch in. Hij haalt Marchisio naar de kant voor Camoranesi en verhuist Pepe naar links. Zo komt Italië terug in zijn herkenbare patroon van 4-4-2 met centraal de 2 verdedigende middenvelders, De Rossi en Montolivo, en op de zijkanten het aanvallend geweld van Pepe en Camoranesi.
Iaquinta krijgt nu veel meer ruimte als hangende spits waardoor hij meteen gevaarlijker wordt. Op een van deze gevaarlijke acties wint hij een hoekschop die door De Rossi binnengewerkt wordt. Verdiend, dat wel, maar met de hulp van een blunderende doelman Villar. Lippi en Italië ruiken hun kans en gooien er topschutter Di Natale op voor een bleke Gillardino, maar veel levert dat niet op.
Te ver uit elkaar
De Italianen blijven echter nog te veel gebruik maken van lange ballen. In mijn ogen ligt dit vooral aan het centrale middenveld. Zowel De Rossi als Montolivo komen weinig ballen ophalen. In de gevallen dat ze dat doen, staan ze vaak ook nog eens 20 meter of meer uit elkaar, waardoor het samenspel tussen dat duo quasi nihil is. Jammer, in de eerste periode liep dit echter vrij goed.
Door die lange ballen is het quasi onmogelijk voor iemand als Zambrotta om mee te schuiven en voor een overtal te zorgen op de zijkanten en zo voor gevaar te zorgen waardoor het bij de 1-1 blijft.
Nog wat werk voor de Italianen dus, wat bijrichtingen, wat scherper worden en dan zie ik ze toch de halve finales bereiken.
Philicious Football photostream
