Nederland – Japan
Na de fletse prestatie van de Nederlanders tegen Denemarken kon het zich al verzekeren van de volgende ronde door te winnen van Japan. Van Marwijk gaf de indruk niet te twijfelen over de positie van Rafael Van der Vaart in zijn basiselftal na de goeie invalbeurt van Eljero Elia in de eerste wedstrijd.
Postbodevoetbal
Alweer was het Oranje die de bal monopoliseerde en de Japanners lieten lopen. Maar na de eerste tien minuten was het al een heel stuk minder. Het rondtikken van de bal veranderde in postbodevoetbal. (Even kort uitgelegd: Een speler loopt met de bal aan de voet tot bij zijn ploegmaat en dropt de bal daar af in plaats van de bal gewoon te passen). Steeds meer werd er geopteerd voor de lange bal op de kleine Sneijder.
De enige lichtpunten in de eerste helft vond ik dan ook de balvastheid bij momenten van Van Persie en de eindeloze inzet van Dirk Kuyt. De Japanners wisten natuurlijk waar het moest pressen om de toevoer naar de aanvallende driehoek af te sluiten, bij Mark Van Bommel. Die kwam door het goede stoorwerk maar weinig bij de bal en dus moesten de acties over de 'verzwakte' flanken gebeuren bij Nederland.
Waarom verzwakt? Wel, aan de linkerkant heb je in de eerste plaats niet echt een flank. De omstreden Van der Vaart kwam veel te veel in de zone van Sneijder terecht en bleef daar ook rondzwerven. Aan de rechterkant heb je wel Kuyt die goed tegen zijn lijn blijft plakken, maar daar is er dan nog geen optimale samenwerking tussen hem en Van der Wiel.
De oplossing
Nu beeld ik me even in dat ik, in plaats van Van Marwijk, daar langs de lijn sta in Durban. Hoe zou ik het aanpakken?
Wel, allereerst zou ik opteren voor een andere aanvalsdriehoek. Op links Van Persie, op rechts Kuyt en in de punt Huntelaar. Op de nummer 10 zou ik vervolgens Van der Vaart plaatsen. En Sneijder plaats ik naast Van Bommel op de plaats van Nigel De Jong.
Even verduidelijken: Sneijder wordt naast Van Bommel de infiltrerende middenvelder, die zorgt voor paniek bij de tegenstander omwille van zijn gevaarlijk afstandsschot. Van Bommel wordt zo in een rol gedwongen als verdedigende middenvelder om de ruimte op te vullen die Sneijder achterlaat.
Van Persie plaats ik linksbuiten, omdat die voor snelheid en gevaarlijke acties kan zorgen op de linkerflank. Ook al merkte ik dat er een goed samenspel mogelijk is tussen Van Bronckhorst en Van Persie.
Zijn plaats in de spits wordt dan overgenomen door Huntelaar. De diepgang van de spits van AC Milan is een grote troef als je met een creatieve speler als Van der Vaart op de nummer 10 speelt.
Zoals het in de vorige wedstrijden van Oranje al duidelijk was, speelt Van der Vaart liever meer naar het centrum toe. Mijn oplossing is dus om hem te laten spelen waar hij zich het meest thuisvoelt. Met zijn goed spelinzicht en uitstekende passing is het de ideale nummer 10 in het Nederlands elftal.
Wat met de sterke Japanners?
Als je een goede Sneijder in je elftal hebt moet je hem laten voetballen. En in beide wedstrijden was het moeilijk om hem te bereiken, daarom de simpele oplossing om hem een rijtje achteruit te schuiven en hem zo meer te laten deelnemen in het spel.
De Japanners op hun beurt speelden ook een zeer degelijke wedstrijd, bijna ieder moment werd er stevig doorgedrukt tot op de centrale uitvoetballende verdedigers. Maar toch heb ik een beetje de indruk dat alles rond Honda draait en er verder niet te veel aanvallende kwaliteit aanwezig is. Behalve dan Tulio die altijd gevaarlijk is op stilstaande fases.
Conclusie
Het ziet ernaar uit dat de Nederlanders voorlopig het op z'n Duits doet. Weinig mooi voetbal maar toch wel resultaat. De Japanners daarentegen, die een stevige indruk nalieten na de partij tegen Kameroen, acht ik niet sterk genoeg om door te stoten naar de volgende speelronde.
Geschreven door Pieter-Jan Claeysens
Philicious Football photostream
