Nederland – Denemarken
Het was een hele heisa voor de wedstrijd rond Nicklas Bendtner. Speelt hij? Of toch maar weer niet? Deens bondscoach Morton Olson verkoos hem te laten starten aan de partij. Een slimme zet, bleek twintig minuten ver in de partij. De Deen was een ideaal aanspeelpunt in de aanval van Denemarken en kon de bal makkelijk bij zich houden. Een zeer groot verschil met de talentvolle Beckmann die later Bendtner verving.
Aanvallende weelde
Waar het bij Denemarken harken is om een echte spits aan de aftrap te krijgen, is het bij Oranje helemaal anders. Sneijder, Van der Vaart, Van Persie, Kuyt, Elia, Babel en Huntelaar. Allemaal grote namen die spelen bij grote Europese (sub)toppers. Van Marwijk opteerde dan ook om te starten met de meest klinkende namen aan de aftrap, maar het waren de sterke invallers, Affelay en vooral Eljero Elia, die de wedstrijd in een beslissende plooi legden.
De factor geluk
Onze noorderburen mochten ook van geluk spreken om de wedstrijd winnend af te sluiten. Het bracht zeker niet het voorspelde aanvallend één-tijdsvoetbal. Naar mijn mening speelde Sneijder te laag waardoor de ruimte achter de aanvallers niet genoeg werd opgevuld. Van Persie, anders wel met een uitstekende techniek, talmde enkele keren net iets te lang voor hij op doel besloot.
Voor wie het ook niet echt een gelukkige wedstrijd was, was Rafael Van der Vaart. De Nederlandse nummer 23 kwam niet echt in zijn spel. Een paar keer was er de mogelijkheid om een snelle tegenaanval op te zetten, maar die werd telkens de nek omgewrongen door een foute pass, een misverstand, ed. Sporza-journalist Frank Raes zal dit wel niet gemerkt hebben, hij was meer bezig met mevrouw Van der Vaart: Sylvie Meis.
In de tweede helft kon het legioen dan toch juichen. Van Persie zette goed druk, kwam in balbezit en zette de bal voor. Poulsen werkte net weg voor de neus van Kuyt, maar die bal week af op de rug van de beloftevolle Simon Kjær. Het gevolg was dat de bal via de paal in het net viel. Met veel geluk kwamen de troepen van Bert Van Marwijk op voorsprong.
Van Bommel vs. Poulsen
De zwakke Van der Vaart moest diep in de tweede helft plaats maken voor de jonge Eljero Elia. Met enkele knappe passeerbewegingen maakte de HSV-speler de ruimte voor zichzelf op de linkerflank. Jacobsen aan de andere kant had geen verhaal.
De Denen aan de andere kant toonden zich wel goed voetballend maar ze mankeerden altijd maar die laatste, beslissende pass. Ook de ervaren Jesper Gronkjær kon geen snelheid meer krijgen in de Deense ploeg na de rust.
Op het middenveld gebeurden alle duels op het scherpst van de snee. Een veel terugkerend duel was dat tussen Mark Van Bommel en Christian Poulsen. De twee veteranen hebben duidelijk nog allebei zin om hun laatste kunstje te tonen op het hoogste niveau. Uiteindelijk was het Van Bommel die de winnaar was, vooral omdat hij zich ijzig kalm hield en zich niet liet opnaaien door de irritante fouten van de Deense nummer 2.
De onmacht van Olsen
Op bepaalde momenten had ik toch medelijden met hoe Olson zat toe te kijken op de bank. De ex-verdediger van Anderlecht zag wel dat zijn ploeg goed de bal kon bijhouden, maar dat was ook alles. Na de rust was het echter een ander verhaal. De bal bleef maar in balbezit van Oranje terwijl Denemarken niets meer kon klaarmaken. De Jong en Van Bommel monopoliseerden de bal op het middenveld.
Het was echter Sneijder die grotendeels voor de eindstand zorgde. Na een geniale doorsteekpass kwam Elia alleen voor de keeper. Diezelfde stak de bal naast de keeper door, kwam terug via de paal en het was Dirk Kuyt die de eindstand vastlegde.
De Nederlanders, die met veel hoogmoed in Zuid-Afrika aangekomen waren, zullen toch eerst hun spel naar een ander niveau mogen tillen, vooraleer ze beginnen te dromen om nogmaals in Soccer City te mogen spelen, want daar vindt de finale plaats.
WK2010 – De openingswedstrijd
Even voorstellen
Eerst wil ik mezelf even voorstellen. Ik ben Pieter-Jan, 19 jaar en een echt voetbaldier. Ik volg STVV al ruim 9 jaar elke week op de voet en ben ook nog actief als jeugdscout bij SW Harelbeke. Mijn favoriet op dit WK is Nederland, omdat het fris aanvallend voetbal brengt en omdat ik hou van spelers zoals De Jong, Van der Vaart, ... Oja, twitter heb ik ook: http://www.twitter.com/PieterxJan. Maar nu is het tijd voor mijn kijk op de openingswedstrijd van dit Wereldkampioenschap!
Zuid-Afrika – Mexico
De wedstrijd startte zoals verwacht zeer vervelend met het getoeter van die vuvuzela. Mexico ging zeer fel van start maar liet het daarna wat afweten. Het spel viel iedere keer stil toen de spelverdelers, Torrado of Marquez de bal kregen. Het jonge spitsenduo heeft voor mijn part nog iets te weinig ervaring op het hoogste niveau om hun klasse te etaleren.
Bafana bafana
Aan de andere kant moest een stevig en enthousiast Zuid-Afrika zeker niet onderdoen voor Mexico, die op voorhand werd omschreven als de favoriet in de openingswedstrijd. De ongeveer 90.000 fans stuwden hun Bafana bafana vooruit. Na wat aftasten in de eerste helft kwamen ze meer gemotiveerd uit de kleedkamer en namen het spel in handen. Het positiespel van de twee vleugelaanvallers was moeilijk te verdedigen voor de Mexicanen.
Doordat Juarez en Salcido constant als linkermiddenvelder gingen fungeren kwam er veel ruimte op de flanken waar spelers als Mphela en Tshabalala veel gebruik van maakte. Maar hun sterkste punt was de counter, of omschakeling zoals Dury het graag hanteert. Er werd weinig tot bijna nooit in meer dan twee tijden getikt wat resulteerde in enkele scherpe counters. Het perfecte voorbeeld hiervan was het openingsdoelpunt. Dikgacoi zette goed druk waardoor de bal, na verschillende tussenstations, in de loop van Tshabalala werd gespeeld. Na een schitterende sprint knalde die de bal staalhard in de rechterbovenhoek.
Die rare nummer 10
In tegenstelling tot wat ik had verwacht veranderde het spelbeeld niet. De Zuid-Afrikanen bleven geconcentreerd en verstandig druk zetten. Mexico moest nu wel iets hoger gaan spelen, maar op het eerste zicht was dit niet succesvol. Guardado, de anders zo geprezen linker vleugelspeler van Deportivo la Coruna, kwam maar niet in het spel en leverde bijna geen enkele goede voorzet.
Maar toen de ontgoochelende Vela het veld moest verlaten voor Blanco kantelde het spel toch wel iets meer naar de kant van Mexico. Hij werd, meer dan Carlos Vela, de man die tussen de lijnen aangespeeld werd. Maar het was toch even schrikken om hem het veld te zien op komen, alsof zijn hoofd via een plank aan zijn rug was vastgemaakt.
Dat belemmerde echter zijn spel niet. De nummer 10 schudde de ene goede pass na de andere uit zijn linker. Dit zorgde voor wat meer openingen op de flanken waardoor de eerder vermelde flankverdedigers nu wel de achterlijn konden bereiken. Dit leverde tien minuten later al meteen resultaat op. Na een rommelige fase op de linkerkant was het Aaron Mokoena die niet uitstapte na een voorzet van Salcido. Het was misschien even schrikken toen de verdedigende middenvelder, Rafa Marquez alleen voor Kuhne opdook, maar die bleef koel en schoot de gelijkmaker enigszins verdiend tegen de netten.
Doelmannen
Aan beide kanten speelden de doelmannen een opmerkelijke rol. De 37-jarige Pérez ging wel zeer makkelijk onder enkele ballen door in de eerste helft. Aan de andere kant werd een doelpunt van Mexico terecht afgekeurd door een grote blunder van de doelman Kuhne. De Zuid-Afrikaan vloog als een gek in het pak tijdens een hoekschop, verkeek zich volledig op de bal, maar plaatste daardoor de jongeling Vela buitenspel. Diezelfde Kuhne zag zich na de rust iets beter keepen. Een onverwacht schot van Giovanni Dos Santos werd vakkundig uit de kruising gezweefd.
Wat me ook sterk opviel was dat het niet Pérez was, maar eerder de Zuid-Afrikaanse doelman die de Zuid-Amerikaanse uittrap hanteerde. In de laatste minuut zette diezelfde keeper Mphela op weg naar de winning goal, maar die kans spatte uiteen op de paal.
Het WK
Zoals elke voetbalfanaat zit ik tot half juli elke avond voor tv gekluisterd voor de wereldbeker in Zuid Afrika. Om deze bijzondere weken in de verf te zetten, vond ik enkele enthousiaste voetbalfans die samen met mij wat wedstrijden gaan beschrijven en analyseren!
Ben jij iemand die graag wil meewerken en ook wat wedstrijdjes wil doen? Laat dan zeker iets weten! Een nieuwe mening is altijd wel welkom!
Fluitje of geen fluitje?
Op de trainerscursus werd er hevig over gediscussieerd. Wat is nu het beste, als trainer met of zonder fluitje werken?
Volgende de lesgever, Filip Reul, was je beter mét. Gastlector Bart Cauberg (U17 Krc Genk) vond het fluitje dan weer „not done” omdat speler je stem moeten herkennen en richtlijnen duidelijk horen.
Ik persoonlijk heb m’n fluitje al 4 jaar in m’n voetbaltas zitten en het is er nooit uit gekomen. Waarom? Om de eenvoudige reden dat ik nooit het gevoel heb gehad van: „Als ik me nu verbaal meer aanwezig kon maken, had ik er meer uitgehaald”. Daarenboven komt het hard, uit de hoogte en ongenuanceerd over. Die ongenuanceerde toon komt niet overeen met de manier waarop ik wil werken, niet met U10 en ook niet met 1e elftallen.
Wat denken jullie ervan? Wie gebruikt het fluitje, wie niet, en waarom?
Leer falen
Bij het doornemen van mijn rss-feeds kwam ik op een mooie blogpost uit van Ondernemer in Gent, waarin uitgelegd wordt waarom je je kinderen moet laten gamen.
In deze blogpost wordt beschreven dat mensen die opgegroeid zijn met spelen van computer-spelletjes het gewoon zijn van te zoeken naar oplossingen en minder bang hebben van een mislukking. Hier wordt dit doorgetrokken naar het bedrijfsleven, waarin je vaak maar 1 kans hebt om te slagen, iets wat je in een video-game niet hebt. Jongeren moeten zelf ontdekken en leren uit hun fouten.
In het voetbal is dat hetzelfde. Jongeren moet je laten ontdekken, moet je vrijheid geven op het veld, moet je laten experimenteren. Belangrijk als coach is dat je hen én de omgeving rond je team duidelijk maakt dat je meer dan 1 kans krijgt. Mislukt een poging, dan is dat geen ramp, volgende keer beter.
Net zoals in een computergame is er in het voetbal geen handleiding die je naar de juiste oplossing brengt. Geen enkele coach zal je kunnen garanderen dat je de wedstrijd zal winnen als je naar hem luistert. Als coach moet je dan ook er voor zorgen dat je niet de fout maakt van toch een handleiding te willen schrijven voor je spelers.
Op trainingen moet je proberen situaties te creëren die je tijdens wedstrijden ook meemaakt. Belangrijk is dat je je spelers enkele mogelijke opties biedt en hen dan zelf de keuze laat maken om te bepalen wat er op welk ogenblik het best uit komt. Dit proces heeft tijd nodig. Geduldig zijn is de boodschap.
Wat jongeren ook meepikken uit de huidige generatie van games is het online spelen, het spelen in team. Op die manier voeren ze online opdrachten uit en moeten ze zich houden aan de gemaakte afspraken. Daarenboven helpt het hen om te aanvaarden van elkaar dat je fouten maakt en je elkaar nodig hebt om je doel te bereiken.
Vaak is het in het voetbal een probleem om te leren falen. De enige manier om sterker te worden is te leren falen, maar falen wordt niet geapprecieerd in het voetbal. Die tendens moeten we doorbreken. Die taak ligt zowel bij trainers, opleiders als clubbesturen en vooral ouders. Ook zij moeten leren dat je niemand helpt door er op te wijzen wat niet goed was.
Philicious Football photostream
