Italia – Paraguay
Is dit Italia?
Bij aanvang van de partij was het wat onwennig. Italië zonder Del Piero, Totti, Inzaghi, … Wie is wie, wie kan wat, allemaal open vragen. Vragen die ik ook had van de paraguayanen, altijd een raadsel hoe de zuid-amerikaanse boys het aanpakken tegen de wereldkampioen.
In tegenstelling tot analysten Boskamp en De Bilde vond ik de eerste 20minuten zeer fris en van hoog niveau. Door een snelle balcirculatie en een soms wat agressieve pressing kregen de Italianen het betere van het spel. Het was bij wijlen zelfs on-Italiaans, met de positieve pressing, gebruik makend van voetbalkwaliteiten en weinig show of theater.
Geen kansen
Lippi koos ervoor om Pepe vaak naar rechts te laten uitvallen om daar de ruimte op te zoeken. Die ruimte gebruikte Pepe enkele keren goed maar een verder verloop kwam er niet echt uit. Door het open houden van Pepe kreeg vooral De Rossi in het openingskwartier veel ruimte om te heersen en te verdelen. Ook hier zonder echte kansen.
Evenwicht
Na een goede eerste 20 minuten kwamen de zuid Amerikanen stilaan toch in de wedstrijd. Ze kregen greep op de bal en verplichtte de Italianen om de lange bal te gaan gebruiken door De Rossi en Montolivo volledig lam te leggen. Met aanvallers van het type Marchisio, een technieker en Gillardino, een afwerker, en Iaquinta, een counterspits, geeft dat maar weinig goeds. Zo verwaterde het spel helemaal en ging men over naar een spelletje potteke-stamp.
Hoewel alles er naar uitkeek dat we met de brilscore de rust in zouden gaan, dacht Paraquay daar even anders over. Torres schilderde een vrije trap perfect richting Alcaraz. Die troefde de zwak verdedigende De Rossi en Cannavarro af en werkte prima af met het hoofd. Niet geheel verdiend maar dat zal de ex-Club speler een zorg wezen!
De wissel
Na een slap begin van de 2e helft grijpt Lippi tactisch in. Hij haalt Marchisio naar de kant voor Camoranesi en verhuist Pepe naar links. Zo komt Italië terug in zijn herkenbare patroon van 4-4-2 met centraal de 2 verdedigende middenvelders, De Rossi en Montolivo, en op de zijkanten het aanvallend geweld van Pepe en Camoranesi.
Iaquinta krijgt nu veel meer ruimte als hangende spits waardoor hij meteen gevaarlijker wordt. Op een van deze gevaarlijke acties wint hij een hoekschop die door De Rossi binnengewerkt wordt. Verdiend, dat wel, maar met de hulp van een blunderende doelman Villar. Lippi en Italië ruiken hun kans en gooien er topschutter Di Natale op voor een bleke Gillardino, maar veel levert dat niet op.
Te ver uit elkaar
De Italianen blijven echter nog te veel gebruik maken van lange ballen. In mijn ogen ligt dit vooral aan het centrale middenveld. Zowel De Rossi als Montolivo komen weinig ballen ophalen. In de gevallen dat ze dat doen, staan ze vaak ook nog eens 20 meter of meer uit elkaar, waardoor het samenspel tussen dat duo quasi nihil is. Jammer, in de eerste periode liep dit echter vrij goed.
Door die lange ballen is het quasi onmogelijk voor iemand als Zambrotta om mee te schuiven en voor een overtal te zorgen op de zijkanten en zo voor gevaar te zorgen waardoor het bij de 1-1 blijft.
Nog wat werk voor de Italianen dus, wat bijrichtingen, wat scherper worden en dan zie ik ze toch de halve finales bereiken.
Engeland – USA
Engeland begint vol vertrouwen aan dit WK. In de voorronde behaalde het een 1e plaats in zijn groep met 27 punten. Ook bondscoach Fabio Capello blaakte van het zelfvetrouwen en sprak voor het begin van de wedstrijd al over de finale.
Engeland begon sterk aan de wedstrijd en zette meteen druk op de Amerikanen. Na amper vier minuten resulteerde dit in de 1-0. Na een mooie pas van Heskey kon Gerrard de bal mooi tegen de netten prikken en was Howard al geklopt.
Na het vroege doelpunt besloten de Engelsen terug te plooien en lieten ze de Verenigde Staten in de wedstrijd komen. Dit resulteerde in een paar kansjes. Het was duidelijk dat Engeland een leidersfiguur als Rio Ferdinand miste in de verdediging. Maar ook op het middenveld draaide het niet zoals het moet en al gauw werd Milner vervangen door Wright-Phillips die bedankte voor het vertrouwen met een sterke match.
Vlak voor rust kreeg Dempsey tot twee maal toe veel ruimte om van zijn verdediger weg te draaien en door een flaterende Green veranderde een knullig balletje in een doelpunt voor de Verenigde Staten. Engeland en hun keepers, het is een steeds terugkomend verhaal. De vraag is nu wat Capello zal doen. Blijft Green eerste keuze of zal David James - met zijn bijna 40 lentes de oudste speler op dit WK - het Engelse doel verdedigen in de komende matchen?
Na de koffie moest Engeland uit een ander vaatje tappen en al gauw kon Heskey alleen op Howard afgaan maar de spits schoot de bal recht op de Amerikaanse keeper. Meteen werd ook duidelijk waarom Heskey in 57 wedstrijden voor de Three Lions amper 7 keer kon scoren.
Verder dan een paar kansen kwam Engeland niet meer - ondanks een stevig eindoffensief(je) - en mag het nog van geluk spreken dat Green in de 65e minuut met een beetje geluk een knal van Altidor uit het doel kan houden.
Engeland kon niet echt overtuigen in hun eerste wedstrijd. Zowel verdedigend als aanvallend is er nog werk aan de winkel. Toch zijn er een paar lichtpuntjes. Zowel Johnson en Lennon speelden een meer dan behoorlijke wedstrijd en Wright-Philipps maakte een geslaagde invalsbeurt. Ook Gerrard kon bijwijlen overtuigen.
De Verenigde Staten waren tot niet veel meer in staat dan en toen even toe tegen te prikken. Toch zie ik beide teams doorgaan naar de volgende ronde. In een groep met nog Algerije en Slovenië zou dat niet echt een probleem mogen zijn, maar dan zal er toch aanvallender moeten gespeeld worden.
Nederland – Denemarken
Het was een hele heisa voor de wedstrijd rond Nicklas Bendtner. Speelt hij? Of toch maar weer niet? Deens bondscoach Morton Olson verkoos hem te laten starten aan de partij. Een slimme zet, bleek twintig minuten ver in de partij. De Deen was een ideaal aanspeelpunt in de aanval van Denemarken en kon de bal makkelijk bij zich houden. Een zeer groot verschil met de talentvolle Beckmann die later Bendtner verving.
Aanvallende weelde
Waar het bij Denemarken harken is om een echte spits aan de aftrap te krijgen, is het bij Oranje helemaal anders. Sneijder, Van der Vaart, Van Persie, Kuyt, Elia, Babel en Huntelaar. Allemaal grote namen die spelen bij grote Europese (sub)toppers. Van Marwijk opteerde dan ook om te starten met de meest klinkende namen aan de aftrap, maar het waren de sterke invallers, Affelay en vooral Eljero Elia, die de wedstrijd in een beslissende plooi legden.
De factor geluk
Onze noorderburen mochten ook van geluk spreken om de wedstrijd winnend af te sluiten. Het bracht zeker niet het voorspelde aanvallend één-tijdsvoetbal. Naar mijn mening speelde Sneijder te laag waardoor de ruimte achter de aanvallers niet genoeg werd opgevuld. Van Persie, anders wel met een uitstekende techniek, talmde enkele keren net iets te lang voor hij op doel besloot.
Voor wie het ook niet echt een gelukkige wedstrijd was, was Rafael Van der Vaart. De Nederlandse nummer 23 kwam niet echt in zijn spel. Een paar keer was er de mogelijkheid om een snelle tegenaanval op te zetten, maar die werd telkens de nek omgewrongen door een foute pass, een misverstand, ed. Sporza-journalist Frank Raes zal dit wel niet gemerkt hebben, hij was meer bezig met mevrouw Van der Vaart: Sylvie Meis.
In de tweede helft kon het legioen dan toch juichen. Van Persie zette goed druk, kwam in balbezit en zette de bal voor. Poulsen werkte net weg voor de neus van Kuyt, maar die bal week af op de rug van de beloftevolle Simon Kjær. Het gevolg was dat de bal via de paal in het net viel. Met veel geluk kwamen de troepen van Bert Van Marwijk op voorsprong.
Van Bommel vs. Poulsen
De zwakke Van der Vaart moest diep in de tweede helft plaats maken voor de jonge Eljero Elia. Met enkele knappe passeerbewegingen maakte de HSV-speler de ruimte voor zichzelf op de linkerflank. Jacobsen aan de andere kant had geen verhaal.
De Denen aan de andere kant toonden zich wel goed voetballend maar ze mankeerden altijd maar die laatste, beslissende pass. Ook de ervaren Jesper Gronkjær kon geen snelheid meer krijgen in de Deense ploeg na de rust.
Op het middenveld gebeurden alle duels op het scherpst van de snee. Een veel terugkerend duel was dat tussen Mark Van Bommel en Christian Poulsen. De twee veteranen hebben duidelijk nog allebei zin om hun laatste kunstje te tonen op het hoogste niveau. Uiteindelijk was het Van Bommel die de winnaar was, vooral omdat hij zich ijzig kalm hield en zich niet liet opnaaien door de irritante fouten van de Deense nummer 2.
De onmacht van Olsen
Op bepaalde momenten had ik toch medelijden met hoe Olson zat toe te kijken op de bank. De ex-verdediger van Anderlecht zag wel dat zijn ploeg goed de bal kon bijhouden, maar dat was ook alles. Na de rust was het echter een ander verhaal. De bal bleef maar in balbezit van Oranje terwijl Denemarken niets meer kon klaarmaken. De Jong en Van Bommel monopoliseerden de bal op het middenveld.
Het was echter Sneijder die grotendeels voor de eindstand zorgde. Na een geniale doorsteekpass kwam Elia alleen voor de keeper. Diezelfde stak de bal naast de keeper door, kwam terug via de paal en het was Dirk Kuyt die de eindstand vastlegde.
De Nederlanders, die met veel hoogmoed in Zuid-Afrika aangekomen waren, zullen toch eerst hun spel naar een ander niveau mogen tillen, vooraleer ze beginnen te dromen om nogmaals in Soccer City te mogen spelen, want daar vindt de finale plaats.
WK2010 – De openingswedstrijd
Even voorstellen
Eerst wil ik mezelf even voorstellen. Ik ben Pieter-Jan, 19 jaar en een echt voetbaldier. Ik volg STVV al ruim 9 jaar elke week op de voet en ben ook nog actief als jeugdscout bij SW Harelbeke. Mijn favoriet op dit WK is Nederland, omdat het fris aanvallend voetbal brengt en omdat ik hou van spelers zoals De Jong, Van der Vaart, ... Oja, twitter heb ik ook: http://www.twitter.com/PieterxJan. Maar nu is het tijd voor mijn kijk op de openingswedstrijd van dit Wereldkampioenschap!
Zuid-Afrika – Mexico
De wedstrijd startte zoals verwacht zeer vervelend met het getoeter van die vuvuzela. Mexico ging zeer fel van start maar liet het daarna wat afweten. Het spel viel iedere keer stil toen de spelverdelers, Torrado of Marquez de bal kregen. Het jonge spitsenduo heeft voor mijn part nog iets te weinig ervaring op het hoogste niveau om hun klasse te etaleren.
Bafana bafana
Aan de andere kant moest een stevig en enthousiast Zuid-Afrika zeker niet onderdoen voor Mexico, die op voorhand werd omschreven als de favoriet in de openingswedstrijd. De ongeveer 90.000 fans stuwden hun Bafana bafana vooruit. Na wat aftasten in de eerste helft kwamen ze meer gemotiveerd uit de kleedkamer en namen het spel in handen. Het positiespel van de twee vleugelaanvallers was moeilijk te verdedigen voor de Mexicanen.
Doordat Juarez en Salcido constant als linkermiddenvelder gingen fungeren kwam er veel ruimte op de flanken waar spelers als Mphela en Tshabalala veel gebruik van maakte. Maar hun sterkste punt was de counter, of omschakeling zoals Dury het graag hanteert. Er werd weinig tot bijna nooit in meer dan twee tijden getikt wat resulteerde in enkele scherpe counters. Het perfecte voorbeeld hiervan was het openingsdoelpunt. Dikgacoi zette goed druk waardoor de bal, na verschillende tussenstations, in de loop van Tshabalala werd gespeeld. Na een schitterende sprint knalde die de bal staalhard in de rechterbovenhoek.
Die rare nummer 10
In tegenstelling tot wat ik had verwacht veranderde het spelbeeld niet. De Zuid-Afrikanen bleven geconcentreerd en verstandig druk zetten. Mexico moest nu wel iets hoger gaan spelen, maar op het eerste zicht was dit niet succesvol. Guardado, de anders zo geprezen linker vleugelspeler van Deportivo la Coruna, kwam maar niet in het spel en leverde bijna geen enkele goede voorzet.
Maar toen de ontgoochelende Vela het veld moest verlaten voor Blanco kantelde het spel toch wel iets meer naar de kant van Mexico. Hij werd, meer dan Carlos Vela, de man die tussen de lijnen aangespeeld werd. Maar het was toch even schrikken om hem het veld te zien op komen, alsof zijn hoofd via een plank aan zijn rug was vastgemaakt.
Dat belemmerde echter zijn spel niet. De nummer 10 schudde de ene goede pass na de andere uit zijn linker. Dit zorgde voor wat meer openingen op de flanken waardoor de eerder vermelde flankverdedigers nu wel de achterlijn konden bereiken. Dit leverde tien minuten later al meteen resultaat op. Na een rommelige fase op de linkerkant was het Aaron Mokoena die niet uitstapte na een voorzet van Salcido. Het was misschien even schrikken toen de verdedigende middenvelder, Rafa Marquez alleen voor Kuhne opdook, maar die bleef koel en schoot de gelijkmaker enigszins verdiend tegen de netten.
Doelmannen
Aan beide kanten speelden de doelmannen een opmerkelijke rol. De 37-jarige Pérez ging wel zeer makkelijk onder enkele ballen door in de eerste helft. Aan de andere kant werd een doelpunt van Mexico terecht afgekeurd door een grote blunder van de doelman Kuhne. De Zuid-Afrikaan vloog als een gek in het pak tijdens een hoekschop, verkeek zich volledig op de bal, maar plaatste daardoor de jongeling Vela buitenspel. Diezelfde Kuhne zag zich na de rust iets beter keepen. Een onverwacht schot van Giovanni Dos Santos werd vakkundig uit de kruising gezweefd.
Wat me ook sterk opviel was dat het niet Pérez was, maar eerder de Zuid-Afrikaanse doelman die de Zuid-Amerikaanse uittrap hanteerde. In de laatste minuut zette diezelfde keeper Mphela op weg naar de winning goal, maar die kans spatte uiteen op de paal.
Het WK
Zoals elke voetbalfanaat zit ik tot half juli elke avond voor tv gekluisterd voor de wereldbeker in Zuid Afrika. Om deze bijzondere weken in de verf te zetten, vond ik enkele enthousiaste voetbalfans die samen met mij wat wedstrijden gaan beschrijven en analyseren!
Ben jij iemand die graag wil meewerken en ook wat wedstrijdjes wil doen? Laat dan zeker iets weten! Een nieuwe mening is altijd wel welkom!
Philicious Football photostream
