Spannend
Morgen beginnen we er weer aan, aan het nieuwe seizoen!
Seizoen 2010-2011 brengt weer wat nieuwe zaken naast enkele oude herinneringen.
Zo zal ik weer m’n plaatsje als assistent moeten innemen, zoals ik dat enkele jaren geleden al deed aan de zijde van Bart Vandewalle bij de dames van KWS Alken.
Grootste nieuwigheid voor mij zal zijn om leiding te geven aan mannen die doorgaans even oud-ouder zijn. Daarnaast zal de druk ook een stukje hoger liggen, wat altijd gevaarlijk is voor het nemen van beslissingen.
Ik kijk er in elk geval naar uit. Morgen om 19u30 beginnen we er weer aan en ik heb er goesting in!
Spanje – Zwitserland
In group H zijn ook Spanje en Zwitersland begonnen aan hun WK. Met ook nog Chili en Honduras in de groep zou het voor Spanje normaal gezien geen probleem mogen zijn om zich voor de volgende ronde te kwalificeren. Al zit de Europese kampioen na deze match al in moeilijke papieren.
Het was al snel duidelijk dat er éénrichtingsvoetbal gespeeld zou worden. De Spanjaarden drukten de Zwitsers van bij het begin op hun eigen helft. Met snelle pasing kwam de Zwiterse verdediging al snel onder druk. Na 10 minuten dribbelde Villa zich voorbij Lichtsteiner, maar de bal ketste te ver van de zijn voet om nog voor een grote dreiging te zorgen.
Spanje kon dan lang geen grote kansen meer creëren. Ze tikten de bal goed rond, maar in de zone van de waarheid liep het altijd weer mis. Die beslissende laatste goeie pas was altijd net niet goed genoeg.
Na 23 minuten kregen we wel een grote kans. Iniesta met een pas door de verdediging naar Piqué. Die kapte zijn man makkelijk uit, maar de Zwitserse keeper, Bernaglio, komt goed uit en kan het schot afblokken.
Spanje krijgt nog enkele kansen met onder andere Iniesta, die goed wordt gelanceerd, maar Grichting trekt hem professioneel voor de 16 neer, wat hem een gele kaart oplevert. Ook een kansje van Villa, maar die kan zijn schot niet kadreren. Zwitserland stelde daar niets tegenover. Enkel een flauwe vrijtrap die Casillas gemakkelijk kan pakken.
De 2de helft is nog maar pas begonnen en Spanje krijgt al meteen het deksel op de neus. Nkufo krijgt de bal goed doorgespeeld en kan richting Casillas trekken. Die komt goed uit en lanceert Nkufo in de lucht. De bal valt via een vallende Nkufo bij Fernandes die alleen maar moet binnentikken. Achteraf gezien in de herhaling was mooi te zien dat dit eigenlijk een buitenspelgoal is, maar enorm moeilijk te zien in de scrimmage.
Del Bosque moet dan ingrijpen en zet er een extra aanvaller in. Torres komt Busquets vervangen en Navas komt in voor Silva. Dit resulteert in een nog grotere druk en meer kansen voor Spanje. De grootste kans is voor Xabi Alonso. Een corner wordt rechtstreeks naar Xabi Alonso gespeeld die van net voor de 16 de bal in 1 tijd op doel trapt. Hij ziet de Jabulani op de deklat uiteen spatten.
De net ingevallen Jesus Navas kan telkens via de rechterflank voor heel wat dreiging zorgen, maar het is een net niet verhaal voor Spanje. De Zwitsers zetten een betonnen blok waar de Spanjaarden toch wat moeite mee hebben. Vaak staat Zwitersland met 10 man achter de bal waardoor erdoor komen er niet gemakkelijk op wordt.
Bijna krijgt Spanje ook nog een 2de om de oren. Derdiyok slalomt zicht door de Spaanse verdediging en besluit zijn run tegen de paal.
De eerste grote verrassing van tornooi is een feit. De Spanjaarden voetbalden uiteindelijk vrij goed, hadden veel kansen, maar als je die niet afmaakt kan je ook niet winnen. De volgende match tegen Honduras moet gewonnen worden om hun kansen op de volgende ronde gaaf te houden.
Voetbal is hard, het is niet altijd de beste die met de 3 punten gaat lopen, dat hebben we vanavond wederom gezien.
Nederland – Japan
Na de fletse prestatie van de Nederlanders tegen Denemarken kon het zich al verzekeren van de volgende ronde door te winnen van Japan. Van Marwijk gaf de indruk niet te twijfelen over de positie van Rafael Van der Vaart in zijn basiselftal na de goeie invalbeurt van Eljero Elia in de eerste wedstrijd.
Postbodevoetbal
Alweer was het Oranje die de bal monopoliseerde en de Japanners lieten lopen. Maar na de eerste tien minuten was het al een heel stuk minder. Het rondtikken van de bal veranderde in postbodevoetbal. (Even kort uitgelegd: Een speler loopt met de bal aan de voet tot bij zijn ploegmaat en dropt de bal daar af in plaats van de bal gewoon te passen). Steeds meer werd er geopteerd voor de lange bal op de kleine Sneijder.
De enige lichtpunten in de eerste helft vond ik dan ook de balvastheid bij momenten van Van Persie en de eindeloze inzet van Dirk Kuyt. De Japanners wisten natuurlijk waar het moest pressen om de toevoer naar de aanvallende driehoek af te sluiten, bij Mark Van Bommel. Die kwam door het goede stoorwerk maar weinig bij de bal en dus moesten de acties over de 'verzwakte' flanken gebeuren bij Nederland.
Waarom verzwakt? Wel, aan de linkerkant heb je in de eerste plaats niet echt een flank. De omstreden Van der Vaart kwam veel te veel in de zone van Sneijder terecht en bleef daar ook rondzwerven. Aan de rechterkant heb je wel Kuyt die goed tegen zijn lijn blijft plakken, maar daar is er dan nog geen optimale samenwerking tussen hem en Van der Wiel.
De oplossing
Nu beeld ik me even in dat ik, in plaats van Van Marwijk, daar langs de lijn sta in Durban. Hoe zou ik het aanpakken?
Wel, allereerst zou ik opteren voor een andere aanvalsdriehoek. Op links Van Persie, op rechts Kuyt en in de punt Huntelaar. Op de nummer 10 zou ik vervolgens Van der Vaart plaatsen. En Sneijder plaats ik naast Van Bommel op de plaats van Nigel De Jong.
Even verduidelijken: Sneijder wordt naast Van Bommel de infiltrerende middenvelder, die zorgt voor paniek bij de tegenstander omwille van zijn gevaarlijk afstandsschot. Van Bommel wordt zo in een rol gedwongen als verdedigende middenvelder om de ruimte op te vullen die Sneijder achterlaat.
Van Persie plaats ik linksbuiten, omdat die voor snelheid en gevaarlijke acties kan zorgen op de linkerflank. Ook al merkte ik dat er een goed samenspel mogelijk is tussen Van Bronckhorst en Van Persie.
Zijn plaats in de spits wordt dan overgenomen door Huntelaar. De diepgang van de spits van AC Milan is een grote troef als je met een creatieve speler als Van der Vaart op de nummer 10 speelt.
Zoals het in de vorige wedstrijden van Oranje al duidelijk was, speelt Van der Vaart liever meer naar het centrum toe. Mijn oplossing is dus om hem te laten spelen waar hij zich het meest thuisvoelt. Met zijn goed spelinzicht en uitstekende passing is het de ideale nummer 10 in het Nederlands elftal.
Wat met de sterke Japanners?
Als je een goede Sneijder in je elftal hebt moet je hem laten voetballen. En in beide wedstrijden was het moeilijk om hem te bereiken, daarom de simpele oplossing om hem een rijtje achteruit te schuiven en hem zo meer te laten deelnemen in het spel.
De Japanners op hun beurt speelden ook een zeer degelijke wedstrijd, bijna ieder moment werd er stevig doorgedrukt tot op de centrale uitvoetballende verdedigers. Maar toch heb ik een beetje de indruk dat alles rond Honda draait en er verder niet te veel aanvallende kwaliteit aanwezig is. Behalve dan Tulio die altijd gevaarlijk is op stilstaande fases.
Conclusie
Het ziet ernaar uit dat de Nederlanders voorlopig het op z'n Duits doet. Weinig mooi voetbal maar toch wel resultaat. De Japanners daarentegen, die een stevige indruk nalieten na de partij tegen Kameroen, acht ik niet sterk genoeg om door te stoten naar de volgende speelronde.
Geschreven door Pieter-Jan Claeysens
Italia – Paraguay
Is dit Italia?
Bij aanvang van de partij was het wat onwennig. Italië zonder Del Piero, Totti, Inzaghi, … Wie is wie, wie kan wat, allemaal open vragen. Vragen die ik ook had van de paraguayanen, altijd een raadsel hoe de zuid-amerikaanse boys het aanpakken tegen de wereldkampioen.
In tegenstelling tot analysten Boskamp en De Bilde vond ik de eerste 20minuten zeer fris en van hoog niveau. Door een snelle balcirculatie en een soms wat agressieve pressing kregen de Italianen het betere van het spel. Het was bij wijlen zelfs on-Italiaans, met de positieve pressing, gebruik makend van voetbalkwaliteiten en weinig show of theater.
Geen kansen
Lippi koos ervoor om Pepe vaak naar rechts te laten uitvallen om daar de ruimte op te zoeken. Die ruimte gebruikte Pepe enkele keren goed maar een verder verloop kwam er niet echt uit. Door het open houden van Pepe kreeg vooral De Rossi in het openingskwartier veel ruimte om te heersen en te verdelen. Ook hier zonder echte kansen.
Evenwicht
Na een goede eerste 20 minuten kwamen de zuid Amerikanen stilaan toch in de wedstrijd. Ze kregen greep op de bal en verplichtte de Italianen om de lange bal te gaan gebruiken door De Rossi en Montolivo volledig lam te leggen. Met aanvallers van het type Marchisio, een technieker en Gillardino, een afwerker, en Iaquinta, een counterspits, geeft dat maar weinig goeds. Zo verwaterde het spel helemaal en ging men over naar een spelletje potteke-stamp.
Hoewel alles er naar uitkeek dat we met de brilscore de rust in zouden gaan, dacht Paraquay daar even anders over. Torres schilderde een vrije trap perfect richting Alcaraz. Die troefde de zwak verdedigende De Rossi en Cannavarro af en werkte prima af met het hoofd. Niet geheel verdiend maar dat zal de ex-Club speler een zorg wezen!
De wissel
Na een slap begin van de 2e helft grijpt Lippi tactisch in. Hij haalt Marchisio naar de kant voor Camoranesi en verhuist Pepe naar links. Zo komt Italië terug in zijn herkenbare patroon van 4-4-2 met centraal de 2 verdedigende middenvelders, De Rossi en Montolivo, en op de zijkanten het aanvallend geweld van Pepe en Camoranesi.
Iaquinta krijgt nu veel meer ruimte als hangende spits waardoor hij meteen gevaarlijker wordt. Op een van deze gevaarlijke acties wint hij een hoekschop die door De Rossi binnengewerkt wordt. Verdiend, dat wel, maar met de hulp van een blunderende doelman Villar. Lippi en Italië ruiken hun kans en gooien er topschutter Di Natale op voor een bleke Gillardino, maar veel levert dat niet op.
Te ver uit elkaar
De Italianen blijven echter nog te veel gebruik maken van lange ballen. In mijn ogen ligt dit vooral aan het centrale middenveld. Zowel De Rossi als Montolivo komen weinig ballen ophalen. In de gevallen dat ze dat doen, staan ze vaak ook nog eens 20 meter of meer uit elkaar, waardoor het samenspel tussen dat duo quasi nihil is. Jammer, in de eerste periode liep dit echter vrij goed.
Door die lange ballen is het quasi onmogelijk voor iemand als Zambrotta om mee te schuiven en voor een overtal te zorgen op de zijkanten en zo voor gevaar te zorgen waardoor het bij de 1-1 blijft.
Nog wat werk voor de Italianen dus, wat bijrichtingen, wat scherper worden en dan zie ik ze toch de halve finales bereiken.
Engeland – USA
Engeland begint vol vertrouwen aan dit WK. In de voorronde behaalde het een 1e plaats in zijn groep met 27 punten. Ook bondscoach Fabio Capello blaakte van het zelfvetrouwen en sprak voor het begin van de wedstrijd al over de finale.
Engeland begon sterk aan de wedstrijd en zette meteen druk op de Amerikanen. Na amper vier minuten resulteerde dit in de 1-0. Na een mooie pas van Heskey kon Gerrard de bal mooi tegen de netten prikken en was Howard al geklopt.
Na het vroege doelpunt besloten de Engelsen terug te plooien en lieten ze de Verenigde Staten in de wedstrijd komen. Dit resulteerde in een paar kansjes. Het was duidelijk dat Engeland een leidersfiguur als Rio Ferdinand miste in de verdediging. Maar ook op het middenveld draaide het niet zoals het moet en al gauw werd Milner vervangen door Wright-Phillips die bedankte voor het vertrouwen met een sterke match.
Vlak voor rust kreeg Dempsey tot twee maal toe veel ruimte om van zijn verdediger weg te draaien en door een flaterende Green veranderde een knullig balletje in een doelpunt voor de Verenigde Staten. Engeland en hun keepers, het is een steeds terugkomend verhaal. De vraag is nu wat Capello zal doen. Blijft Green eerste keuze of zal David James - met zijn bijna 40 lentes de oudste speler op dit WK - het Engelse doel verdedigen in de komende matchen?
Na de koffie moest Engeland uit een ander vaatje tappen en al gauw kon Heskey alleen op Howard afgaan maar de spits schoot de bal recht op de Amerikaanse keeper. Meteen werd ook duidelijk waarom Heskey in 57 wedstrijden voor de Three Lions amper 7 keer kon scoren.
Verder dan een paar kansen kwam Engeland niet meer - ondanks een stevig eindoffensief(je) - en mag het nog van geluk spreken dat Green in de 65e minuut met een beetje geluk een knal van Altidor uit het doel kan houden.
Engeland kon niet echt overtuigen in hun eerste wedstrijd. Zowel verdedigend als aanvallend is er nog werk aan de winkel. Toch zijn er een paar lichtpuntjes. Zowel Johnson en Lennon speelden een meer dan behoorlijke wedstrijd en Wright-Philipps maakte een geslaagde invalsbeurt. Ook Gerrard kon bijwijlen overtuigen.
De Verenigde Staten waren tot niet veel meer in staat dan en toen even toe tegen te prikken. Toch zie ik beide teams doorgaan naar de volgende ronde. In een groep met nog Algerije en Slovenië zou dat niet echt een probleem mogen zijn, maar dan zal er toch aanvallender moeten gespeeld worden.
Philicious Football photostream
